Dzisiejsze słowa Ewangelii brzmią szczególnie mocno w kontekście wydarzeń, które wczoraj poruszyły Kraków i całą Polskę. Wielu ludzi rozpoczynało sobotni dzień jak każdy inny. Jedni szli na spacer, inni na zakupy, spotkania z bliskimi czy odpoczynek. Nikt nie spodziewał się, że dla niektórych będzie to ostatni dzień ziemskiego życia. Tragiczne wydarzenia na krakowskim Rynku przypomniały nam wszystkim, jak kruche jest ludzkie życie i jak prawdziwe są słowa Jezusa:„Nie znacie dnia ani godziny”.

Ewangelia nie jest jednak wezwaniem do życia w lęku. Jezus nie mówi: „Bójcie się”, ale „Czuwajcie”. Czuwanie chrześcijańskie oznacza życie w przyjaźni z Bogiem, tak aby każda chwila była przeżywana w świetle wiary. Nie chodzi o nieustanne myślenie o śmierci, ale o takie życie, byśmy każdego dnia byli gotowi stanąć przed Panem.

W obliczu bólu rodzin ofiar, cierpienia rannych i niepokoju, jaki pojawił się w wielu sercach, chrześcijanin jest wezwany, by być jak roztropna panna z Ewangelii. Ma nieść światło. Nie światło sensacji, plotek czy osądów, ale światło modlitwy, współczucia i nadziei. Tam, gdzie świat doświadcza ciemności, uczniowie Chrystusa mają podtrzymywać płomień wiary.

Dzisiaj szczególnie módlmy się za ofiary tej tragedii, za ich rodziny, za wszystkich poszkodowanych oraz za służby niosące pomoc. Prośmy także, aby Pan obdarzył nasze serca swoją mądrością, o której mówi pierwsze czytanie. Mądrością, która uczy kochać, przebaczać i żyć tak, by nigdy nie zabrakło nam oliwy wiary.

Bo ostatecznie najważniejsze pytanie nie brzmi: kiedy przyjdzie Pan? Najważniejsze brzmi: czy gdy przyjdzie, zastanie płonącą lampę naszego serca?