Przypowieść o talentach należy do tych fragmentów Ewangelii, które nie pozwalają chrześcijaninowi pozostać biernym. Jezus opowiada o człowieku, który przed wyjazdem powierza swoim sługom majątek. Każdy otrzymuje inną liczbę talentów, ale od każdego oczekuje się tego samego: wierności i zaangażowania.

Bóg również obdarował każdego z nas. Jedni otrzymali zdolność nauczania, inni umiejętność słuchania, jeszcze inni talent organizowania, pracy fizycznej, modlitwy czy budowania zgody między ludźmi. Problemem nie jest to, że ktoś dostał mniej niż inni. Problem pojawia się wtedy, gdy człowiek zakopuje otrzymany dar, tłumacząc się lękiem, wygodą lub brakiem wiary we własne możliwości.

Trzeci sługa nie roztrwonił talentu. Nie ukradł go ani nie zmarnował. Po prostu nic z nim nie zrobił. I właśnie to spotyka się z naganą pana. W oczach Boga grzechem może być nie tylko czynienie zła, ale także zaniedbanie dobra, które mogliśmy uczynić.

Żyjemy w czasach, gdy wielu ludzi doświadcza niepewności o przyszłość, obawia się zmian i zamyka się w sobie. Łatwo wtedy schować swoje talenty pod płaszczem ostrożności. Jezus zachęca jednak do odwagi. Wiara nie polega na bezpiecznym przechowywaniu otrzymanych darów, ale na pomnażaniu ich przez służbę innym.

W minionych dniach w wielu miejscach Polski odbywały się uroczystości związane ze Świętem Niepodległości. Wspominając tych, którzy przed nami budowali wolną Ojczyznę, warto zauważyć, że nie zakopali swoich talentów. Wielu poświęcało czas, siły, a nawet życie dla dobra wspólnego. Ich postawa przypomina nam, że talenty otrzymane od Boga nie są wyłącznie dla nas samych. Mają służyć rodzinie, parafii, lokalnej społeczności i całemu narodowi.

Za kilka tygodni zakończy się kolejny rok liturgiczny. Kościół przypomina nam dziś, że kiedyś każdy stanie przed Bogiem i usłyszy pytanie nie o to, ile posiadał, ale co zrobił z tym, co otrzymał. Czy moje zdolności pomogły komuś zbliżyć się do Boga? Czy poświęcałem czas dla bliskich? Czy rozwijałem dary, które Pan we mnie złożył?

Niech każdy z nas usłyszy kiedyś słowa, które są marzeniem każdego ucznia Chrystusa: „Dobrze, sługo dobry i wierny. Wejdź do radości twego Pana”.

 Bóg nie będzie pytał, ile talentów otrzymałem, ale co z nimi zrobiłem.